Podstawy gramatyki języka czeskiego są podobne do języka polskiego. też jako w polszczyźnie występuje siedem przypadków rzeczownika. mimo to ten (nawet w liczbie mnogiej) wiecznie pozostaje w swoim rodzaju (on, ona, ono => oni, ony, ona). w dużej mierze trudniej usytuowanie przedstawia się ze składnią (slovosled), która nosi w sobie głębokie znamiona niemczyzny[potrzebne źródło].
W przeczeniu przypadek dopełnienia nie zmienia się, w odróżnieniu do języka polskiego. Np.
pol. Mam dom. (biernik) cz. Mám dům. (4. pád - biernik) pol. Nie mam domu. (dopełniacz) cz. Nemám dům. (4. pád - biernik)