Czesko-słowacka podgrupa etniczno-językowa wyodrębniła się w wieku IX, kiedy to migracje Madziarów odcięły ją od chwili Słowian południowych również spowodowała jej zwrócenie się w odniesieniu do Słowian zachodnich.
Najstarsze zabytki języka czeskiego pochodzą spośród XII w. (Kronika Kosmasa). W XIII również XIV w. rozwija się religijne (hymn do św. Wacława jest starszy przynajmniej o 200 lat od chwili polskiej Bogurodzicy[potrzebne źródło]) również świeckie literatura w tym języku, wcześniej używany był zbiór znaków staro-cerkiewno-słowiański, który był językiem piśmiennym państwa wielkomorawskiego. odtąd następuje czas rozkwitu języka czeskiego, zwłaszcza zbyt pomocą działalności Jana Husa. W okresie od chwili X do XVI w. zbiór znaków czeski wywarł pokaźny wpływ na rezerwa leksykalny również ortografię języka polskiego.
Od roku 1620, po przegranej spośród Habsburgami, następuje zanik języka, który staje się językiem chłopstwa, w toku podczas gdy szlachta również mieszczaństwo posługuje się niemieckim.
Dopiero przy koniec XVIII w. budzi się po raz kolejny czeska świadomość narodowa również potrzeba wskrzeszenia języka czeskiego. W XIX w. kształtuje się obecny zbiór znaków literacki (spisovná čeština), do czego przyczynił się sławetny czeski lingwista Josef Jungmann. do XVI-wiecznego słownictwa czeskiego, wprowadził mężczyzna dużo wyrazów gwarowych oraz spośród innych języków słowiańskich, pochodzenia polskiego oznacza to rosyjskiego.